วันที่ 13 ตุลาคม 1972 สายการบินอุรุกวัย แอร์ฟอร์ซ เที่ยวบินที่ F-227 บรรทุกผู้โดยสารและลูกเรือรวม 45 ชีวิต ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากเมืองเมนโดซา ประเทศอุรุกวัย ไปยังประเทศชิลี ผู้โดยสารทั้งหมดคือนักกีฬารักบี้แห่งมหาวิทยาลัยสเตลลามารีส์คอลเลจ (ปาฏิหาริย์บนเทือกเขาแอนดีส)
กัปตันทีมวัยเกือบ 23 ปีอย่าง นานโด ปาร์ราโด (Nando Parrado) รู้จักความหมายของมิตรภาพเป็นอย่างดี เพราะสิ่งสำคัญที่สมาชิกในทีมเข้าใจตรงกันก็คือ “เมื่อใครคนใดคนหนึ่งล้มลง เพื่อนร่วมทีมที่เหลือต้องเข้ามาปกป้องอย่างดีที่สุด”
นานโดเล่าว่า บรรยากาศบนเครื่องบินในวันนั้นคล้ายกับเที่ยวบินหรรษา เพื่อน ๆ ลุกจากที่นั่งเดินทักทายกันไปทั่ว มีกลุ่มหนึ่งนั่งเล่นไพ่อยู่ท้ายลำ อีกกลุ่มหนึ่งปาบอลรับส่งกันไปมา เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังลั่น นอกจากนักกีฬาแล้วยังมีโค้ชและญาติ ๆ ของนักกีฬา รวมทั้งแม่และน้องสาวของนานโดด้วย นี่คงเป็นเกมการแข่งขันที่สนุกสนานอีกเกมหนึ่งถ้าเพียงแต่มันได้เกิดขึ้น!
แต่…ความเป็นจริงก็คือ เครื่องบินลำนี้ตกบนเทือกเขาแอนดีสในเขตประเทศอาร์เจนตินา จุดที่ตกอยู่สูงกว่าระดับทะเลถึง 12,000 ฟุต (3,659 เมตร) ลำตัวเครื่องบิน ส่วนปีก และส่วนท้ายฉีกขาดออกจากกัน มีผู้เสียชีวิตทันที 12 คน และผู้รอดชีวิตจำนวนมากได้รับบาดเจ็บ
นานโดแทบไม่รู้สึกตัวตลอด 3 วันแรก เขาฟื้นขึ้นมาและพบว่าแม่ของเขาเสียชีวิตแล้ว ส่วนน้องสาวก็อยู่ในอาการโคม่า
อีก 9 วันถัดมา น้องสาวของนานโดก็ตายในอ้อมกอดของเขา
เพื่อต้านทานความหนาวที่อุณหภูมิติดลบ 37 องศาเซลเซียส นานโดเล่าว่า พวกเขาต้องเผาทุกสิ่งที่เผาได้เพื่อให้อุ่นขึ้น ”ผมบอกได้เลยว่า ธนบัตร 1 เหรียญใช้เวลาเผาไหม้ไม่ต่างจากธนบัตร 100 เหรียญ”
วันที่ 10 ของการรอดชีวิต เพื่อนร่วมชะตากรรมเกือบทั้งหมดตกลงกันว่าจะต้องหล่อเลี้ยงชีวิตต่อไปด้วยการกินซากศพของผู้เสียชีวิต โรเบอร์โต คาเนสซ่า (Roberto Canessa) เป็นคนแรกที่ตัดสินใจกิน ในขณะที่เพื่อนบางคนยอมอด
พวกเขาต้องผลัดกันไปเฉือนเนื้อที่ทั้งเย็นและแข็งจากศพที่ฝังไว้ใต้หิมะเพื่อประทังชีพ คนที่ไม่ยอมกินและบาดเจ็บหนักต่างทยอยกันเสียชีวิต ส่วนคนที่รอดก็พยายามต่อเวลาให้ความหวังด้วยการประดิษฐ์อุปกรณ์ที่ช่วยให้เดินบนหิมะได้ และเมื่อวันเกิดของคนใดคนหนึ่งเวียนมาถึง เพื่อนคนอื่น ๆ จะมอบซิการ์ที่เป็นส่วนของตัวเองให้เป็นของขวัญ เพื่อนบางคนก่อนจะจากไปได้ขอให้คนอื่น ๆ รับปากว่า จะต้องกินเนื้อของเขาหลังจากที่เขาตายไปแล้ว
วันที่ 61 นานโดและโรเบอร์โตเสี่ยงออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกเพื่อหาทางลงจากเขา ก่อนไป นานโดเอ่ยปากอนุญาตให้เพื่อน ๆ กินศพแม่และน้องสาวของเขาได ้ เพราะรู้ดีว่าการรักษาชีวิตเพื่อกลับไปพบกับครอบครัวมีความสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด
ทั้งสองใช้เวลาเดินทางท่ามกลางหิมะถึง 10 วันเต็มโดยไม่พบสิ่งมีชีวิตอื่นเลย ทุกปีคริสต์มาสจะมาถึงในวันที่ 25 ธันวาคม แต่ปีนี้คริสต์มาสมาถึงเร็วกว่าที่เคย เพราะในวันที่ 22 ธันวาคม ทั้งคู่ก็ได้รับการช่วยเหลือจากชาวบ้านที่อาศัยอยู่บริเวณชายแดนรอยต่อระหว่างอาร์เจนตินากับชิลี
เครื่องบินกู้ภัยต้องบินเข้าไปในหุบเขาถึง 3 รอบกว่าจะช่วยทุกคนออกมาได้ทั้งหมด แต่ละคนน้ำหนักลดลงกว่า 40 กิโลกรัมและขาดสารอาหารอย่างรุนแรง
แม้จะมีการตั้งคำถามว่า “การเอาชีวิตรอดจากการกินซากศพเป็นสิ่งสมควรหรือไม่”่ แต่ผู้รอดชีวิตทั้ง 16 คนก็พิสูจน์ตัวเองด้วยการใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าที่สุดแบบคนที่เคยลิ้มรสความตายมาแล้ว นานโดกลายเป็นเจ้าของบริษัท 6 บริษัท เป็นนักแข่งรถ และพิธีกรชื่อดัง เขารู้ดีว่าการรอดตายครั้งนี้เป็นยิ่งกว่าปาฏิหาริย์ และเขาได้พบว่าสิ่งที่มีความสำคัญสูงสุดสำหรับมนุษย์ก็คือ …
ความเชื่อมั่น ครอบครัว และมิตรภาพ
(ปาฏิหาริย์บนเทือกเขาแอนดีส)
ที่มา นิตยสาร Secret
เรื่อง Violet
ภาพ pinterest, google
บทความน่าสนใจ
